Miejscowość Wiślina powstała prawdopodobnie w II połowie XII wieku. Pierwsza wzmianka o miejscowości Vyslina znajduje się w dokumentach z czasów Książąt Pomorskich gdzie jest wymieniona obok 20 innych wsi tzw. Żuław Małych tj. Gemelcze (Giemlice), Ossize (Osice), Grabino (Grabiny), Vrunthy (Wróblewo), Uthetino (Trutnowy), Szunowo (Stanisławowo), Oteslave (Wocławy), Bystra. Pierwszą dokładną datą dotyczącą wsi jest rok 1308. Jest to data aktu nadania przez Króla Polskiego Władysława Łokietka wsi Osice, Suchy Dąb, Wiślina, Wocławy, Wróblewo, Trutnowy i Bystra synom Unisława z Lublewa Janowi – podkomorzemu tczewskiemu i Jakubowi – kasztelanowi tczewskiemu. Unisław był podkomorzym gdańskim i wiernym stronnikiem króla. W 1310 roku wieś została odkupiona od Jana i Jakuba przez zakon krzyżacki i stanowiła część administracyjną komturii gdańskiej. W 1425 roku wielki mistrz zakonu Paul Bellitzer von Russdorff nadał wieś Wiślina burmistrzowi Gdańska Gerdowi von der Becke. W dokumencie aktu nadania jest wzmianka o istnieniu we wsi plebanii. Po 1454 roku wieś jako własność miasta Gdańska przechodzi pod administrację szpitala św. Elżbiety. W późniejszym okresie wieś często zmienia właścicieli, byli to patrycjusze gdańscy m.in. rodzina Werdenów (1554 rok), Karl Friedrich von Conradi (1793 rok). 5 września 1708 roku we wsi Mokry Dwór w miejscu gdzie obecnie znajduje się szkoła w Wiślinie przebywał król polski Stanisław Leszczyński. Dwa lata później w 1710 roku w tym samym miejscu przebywał król August II Mocny. Na przełomie XVII i XVIII wieku wieś Wiślina stanowiła część osadnictwa ludności holenderskiej (mennonitów). Do dziś zachowała się dzwonnica przycmentarna z 1792 roku. W roku 1813 w okolicach wsi dochodziło do potyczek wojsk napoleońskich stacjonujących w twierdzy Gdańsk z Rosjanami. Na terenie obecnego cmentarza znajdowała się zbiorowa mogiła żołnierzy francuskich (przeniesienia szczątków mogiły dokonano po II wojnie światowej).

Fragment książki pt."Wiślina" Jerzego Kornackiego